1 12  begraafpalaats

 Een plaatje zegt meer dan duizendwoorden. Kijk hoe het graf de overledenen eer aan doet.

 

 

 

 

 

 

 

 

20170124 131115Je ziet het op  plaatjes, of in een tv-reportage, maar als je er dan bent, is het ongelooflijk indrukwekkend, de zoutvlakte van Uyuni. Een enorme witte vlakte tot zover je kunt kijken,

 

Vandaag moeten we er op tijd uit en om 3:40 staan we naast het bed, om 4:00 rijden we weg naar het vliegveld.  Het is erg rustig, alleen hier en daar een taxi. We leveren de auto af en sluiten aan in de rij voor het inchecken. Vorige keer toen we hier vertrokken was het gigantisch druk, maar nu waren we snel aan de beurt en toegegeven, het was de vorige keer later.

We vliegen vanaf Santiago met een stopover op La Paz naar Sucre. De stad ligt op 2810 meter hoogte, dus op de grens van hoogteziekte, maar we voelen het toch wel. We blijven hier 3 nachten om te wennen en de stad te bekijken.
We bezoeken
- De centrale markt 
- Caza de Libertad (Het huis van de bevrijding)
- De Kerk van San Felipe Neri

 

Potosi is de hoogste stad ter werld 4090 meter. We merken het, ondanks de pillen, dat we hoogteziekte hebben. De middag hebben we om wat rond te kijken. Ondanks de hoogte groeien er toch bomen. Helaas is het Munten museum gesloten omdat het zondag is, dus we lopen wat rond, voelen ons lamlendig en gaan op tijd naar bed.

We blijven een nacht en gaan dan door naar Uyuni, een busrit van ca 4 uur en weer 400 meter lager.

DSC04555Vroeger waren er veel stoom locomotieven, maar met de komst van diesel moteren, waren deze locomotieven in Bolivia over. Uyuni was een mooie plek om net buiten de stad de overcomplete even te "parkeren". Gedeeltelijk zijn ze gesloopt, maar er blijft genoeg over om langs te lopen.

La Paz is een grote stad, vaak aangezien als de hoofstad van Bolivia, maar dat is formeel Sucre. Maar qua omvang en drukte is deze stad echt maatjes groter dan Sucre.

Je kunt er veel kerken en musea bezoeken, wij gaan voor de Heksenmarkt en de kabelbanen. Voor de rest zwlaken we wat door de stad en regelen de bus voor de volgende dag naar Puno in Peru. Het is hier 's avonds best koud en het apartement heeft geen kachel, dus blijven hier maar 2 nachten. Als tussenstop tussen Uyuni en Peru

De Heksenmarkt.
Uit allen info van internet etc, krijg je de indruk dat het in dit gedeelte van de stad er duister aan toe gaat. Maar nee,in  het grootste gedeel te van het wijkje zijn sovenirs winkeltjes, hippies met gave spullen en maar een paar winkels met dooie baby-lama's aan het plafond. Dus iets anders dan verwacht.

De kabelbanen.
Dat vind ik toch een verrasende oplossing. De stad heeft veel wijken die hoog liggen en ver van het centrum, de auto's en bussen kruipen omhoog door de steile straatjes en voor de arme bevolking zijn het heel veel treden om beneden in de stad te komen. Geen metro of snelbus, maar een systeem van kabelbaanen met gondels, waar 10 man in kunnen. De prijs 3 pesos is zeer laag. We hebben overdag de rode kabelbaan genomen. Deze start niet ver van het busstation. In de avond zijn met de gele kabelbaan omhooggegaan. De halt plaza de Espana is niet ver van ons appartement. Er zijn nu 3 trajecten af, rood, geel en groen, maar we zagen de blauwe al proefdraaien en zo zijn er nog wat lijnen in de toekomst gepland.

Puno is voor ons de eerste stad in Peru, We zijn om een uur of zeven vertrokken met de bus vertrokken uit :La Paz en na een rustige rit in Puno aangekomen. De grensovergang is een verhaal apart. Je staat eerst een drie kwartier in de rij om Bolivia uit te komen. En dan nog een kwartier om Peru in te komen. Dit gaat gepaard met het invullen van, voor ons twee, 5 formulieren. Als je mij vraagt gaat dat zo het archief in, maar goed je moet ze wel eerst invullen. Nadat iedereen uit de bus de grens is gepasseerd zijn we na 1,5 uur weer op pad. Het kan erger wachtijden van 3 uur zijn ook mogelijk.

Jaarlijks zijn er eind januari, begin februari grote dansfeesten in Puno, La Candelaria genaamd. We vallen met onze neus in de boter, we zijn er de zondag dat de volksdansen van allerlei groepen uit de regio worden getoond. Het begint in de morgen om 7 uur en gaat door tot diep in de avond. Na het optrden in het stadion trekken de groepen door de hoofdstraat en laten hun dansen daar nogmaals zien. Het valt op dat zo'n groep uit jong en oud bestaat, het gaat allemaal niet zo tegelijk en naarmate de dag vordert lijken ze ook meer tipsie. Dat komt de sfeer ten goede. Karin wordt een paar keer uitgenodigd om mee te doen, wat de mensen erg leuk vinden, zo te merken.

De kleiding van de mensen is kleurrijk, maar op deze zondag, wel elk jaar hetzelfde. Je kunt aan de kleiding herkennen waar ze vanaan komen, voor het geval je vaandel hebt gemist. Het zijn soms ook grote groepen dansers en muzikanten, van tot wel 300 personen per groep ( het hele dorp zal wel meedoen).

Puno ligt aan het hoogst bevaarbare meer ter wereld, Het Titicacameer ligt op 3.812 meter hoogte. In de ochtend nog best wel frisjes, maar het is een dichte boot, dus prima te doen.Na een half uur komen we bij een eilandje aan. Er wordt gerouleerd welk eiland wordt aangedaan, zodat de hele gemeenschap van de touristen kan profiteren. 

De president van het eiland ontvangt ons, een baantje wat rouleerd onder de families op het eilandje, elk jaar is er een ander aan de beurt. We kunnen de hutjes bekijken, de toren beklimmen en voor 10 sol met de boot mee, om het eiland heenvaren. Een aantal kleine kinderen klimt ook mee aan boord en zingen in allerlei talen liedjes. Alleen zit er geen nederlands nummer in hun repertoire. Vader jacob in het engels mag dan ook wel.

Even wat weetjes, bevallen gebeurt gewoon op de eilanden, ze hebben er vroedvoruwen. De kinderen doen de lagere school op een school op een van de eilanden. Eerst in hun eigen taal, de hogere klassen in het spaans. Voor het vervolgonderwijs moeten ze naar het vaste land.
Een eiland gaat ongeveer 30 jaar mee. Nadat het is gemaakt van riet en touw moet het maandelijks worden onderhouden met nieuwe rietlagen, die er bovenop worden gelegd. Na 30 jaar stinkt het verrotte riet aan de onderkant zo erg dat het niet meer langer gaat.
De eilanden drijven, dus worden ze ook wel eens verplaatst b.v. na een plek waar meer vis is te vangen. Of b.v. als twee mensen van verschillende eilanden met elkaar trouwen worden deze eilanden naast elkaar gelegd, zodat je meer ruimte hebt voor het huwelijksfeest.
De klein bodschap mag in het water, maar voor de grote boodschap gaan je met je bootje naar een eiland verderop waar een WC is. De inhoud van het toilet wordt regelmatig afgevoerd naar het vasteland, teminste dat vertelde de gids.

Na Puno staat Cuzco op onze planning. Vandaaruit daar gaan we naar Machu Picchu. Leuk bedacht maar dan hebben we niet met de inwoners van deze streek rekening gehouden.
We vertrekken in de ochtend met de bus vanuit Puno naar Cuszco, bovenste etage helemaal voorin, mooi weer dus prima te doen. De reis gaat nonstop door, dus fijn dat er een toilet aan boord is. Aan het begin van de middag komen we aan op het busstation van Cuszco. Na wat geharrewar met de taxi chauffeur staan we in de goede straat. We kunnen onze kamer betrekken en gaan op pad naar het reisburo om de trip voor de volgenden dag naar Machu Picchu te boeken. We hebben in Uyuni van 2 jonge dameseen tip voor een goed reisbruo  gekregen en gaan daar meteen op af. Ik heb al uitgerekend wat het me zou kosten als ik alles zelf regel, dus daar moet het niet boven komen.
We maken een goede afspraak over de prijs en dan betalen we een deel. Er is een klein probleempje. De regio is een internationaal vleigveld beloofd, maar daar komt maar niks van. Er is nu voor morgen en de 2 dagen erna een staking uitgeroepen. Je kan geen kant meer op, omdat de wegen worden afgezet met stenen. Dus Machu Picchu valt daar ook onder. We zijn optimistisch en gaan ervanuit dat het morgen wel gaat lukken. Maar nee hoor, de volgende ochtend om 9 uur worden we gebeld. Alles zit vast mensen die die dag om 4:30 zijn vertrokken staan klem in de file, dus onze trip gaat vandaag niet door.
De ochtend gebruikt het kantoor om meer informatie te krijgen over de toestand en om 13:00 is wel duidelijk dat er niks duidelijk is. Wij trekken ons plan. We gaan vanavond weg naar Arequipa en vliegen later wel vanuit Lima naar Cuzco om dan de Machu Picchu trip te doen. Het aanbetaalde geld krijgen we terug en de reserveringen voor later worden gemaakt. Aanbetalen hoeft niet.

De dame waar we de kamer van huren hebben we eerst gevraagd of een dag langer kunnen blijven, om in de loop van de dag te vertellen dat we vanavond vertrekken en dat we later terugkomen. Alles is goed, erg vriendelijk en soepel.

Met de nachtbus naar Arequipa. Onze eerste nachttrip, spaart wel de kosten van een overnachting uit, maar komt er nog wat van slapen terecht?