Puno ligt aan het hoogst bevaarbare meer ter wereld, Het Titicacameer ligt op 3.812 meter hoogte. In de ochtend nog best wel frisjes, maar het is een dichte boot, dus prima te doen.Na een half uur komen we bij een eilandje aan. Er wordt gerouleerd welk eiland wordt aangedaan, zodat de hele gemeenschap van de touristen kan profiteren. 

De president van het eiland ontvangt ons, een baantje wat rouleerd onder de families op het eilandje, elk jaar is er een ander aan de beurt. We kunnen de hutjes bekijken, de toren beklimmen en voor 10 sol met de boot mee, om het eiland heenvaren. Een aantal kleine kinderen klimt ook mee aan boord en zingen in allerlei talen liedjes. Alleen zit er geen nederlands nummer in hun repertoire. Vader jacob in het engels mag dan ook wel.

Even wat weetjes, bevallen gebeurt gewoon op de eilanden, ze hebben er vroedvoruwen. De kinderen doen de lagere school op een school op een van de eilanden. Eerst in hun eigen taal, de hogere klassen in het spaans. Voor het vervolgonderwijs moeten ze naar het vaste land.
Een eiland gaat ongeveer 30 jaar mee. Nadat het is gemaakt van riet en touw moet het maandelijks worden onderhouden met nieuwe rietlagen, die er bovenop worden gelegd. Na 30 jaar stinkt het verrotte riet aan de onderkant zo erg dat het niet meer langer gaat.
De eilanden drijven, dus worden ze ook wel eens verplaatst b.v. na een plek waar meer vis is te vangen. Of b.v. als twee mensen van verschillende eilanden met elkaar trouwen worden deze eilanden naast elkaar gelegd, zodat je meer ruimte hebt voor het huwelijksfeest.
De klein bodschap mag in het water, maar voor de grote boodschap gaan je met je bootje naar een eiland verderop waar een WC is. De inhoud van het toilet wordt regelmatig afgevoerd naar het vasteland, teminste dat vertelde de gids.